Muzyka

Green Day – „Saviors”

19 stycznia 2024 3 min czytania Maciej Smółka

Green Day nagrał swoją najlepszą płytę od American Idiot (2004) i trzecią najlepszą w swojej karierze (zestawienie uzupełnia Dookie z 1994 roku). Mało tego, Saviors mocno romansuje też z grungem i postpunkiem, prezentując jednocześnie jeden z najlepszych warsztatów tekściarskich Billie’ego Joe Armstronga. Nie przesłyszeliście się. Wiem, że Green Day budzi wiele skrajnych emocji i to one mogą nam dzisiaj bardzo przysłonić otwartość na to osiągnięcie. Mimo wszystko jednak, spróbujmy, choć trochę zapomnieć o ich największych sukcesach komercyjnych, polaryzującej dyskografii i posłuchajmy zespołu, który będąc już 38 lat na scenie próbuje odnaleźć się w bieżącej rzeczywistości.

Bardzo możliwe, że mimo tych usilnych starań Saviors nie sprawi, że zmienicie zdanie o Green Dayu. Wciąż słyszymy tu te same schematy, tego samego ducha popowej interpretacji punkowych ideałów. Jednocześnie jednak album ten jest jak żaden inny w karierze amerykanów. Brzmieniowo trochę tu Insomniac i American Idiot, ale są też estetyczne rozwiązania, kierujące w stronę najnowszego Alice in Chains, wczesnej Nirvany czy najlepszych punkowych inkarnacji drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych. To naprawdę pocieszające, że mimo tak złożonej kariery, pełnej wzlotów i upadków, Green Day wciąż próbuje zrobić coś innego, a – co najważniejsze/najciekawsze – zaadaptować się do współczesności, jednocześnie pozostając wiernymi swoim ideałom.

Właśnie z tego powodu nie można tego krążka interpretować w oderwaniu od jego punktu wyjściowego: Saviors było płytą nagrywaną między 2020 a 2023 rokiem, dokumentującą i komentującą otaczającą rzeczywistość, która przecież uległa fundamentalnym zmianom w ciągu tych paru lat. Nie jest to oczywiście absolutnie żadnym zaskoczeniem, że Green Day lubuje się w komentarzach politycznych i społecznych. Zbudowali przecież na tym większość swojej kariery. Jeśli więc jest to wyznacznik ich sukcesu, to Saviors jest jednym z ich największych. Jasne, przekaz jest czasami prosty i bezpośredni, ale kiedy na spokojnie przestudiujemy teksty Armstronga, to album ten okazuje się kolejną, niezwykle ciekawą poetycką interpretacją Amerykańskiego społeczeństwa.

Świetnie widać to w piosence otwierającej album, The American Dream Is Killing Me, omawiającej, kryzys ekonomiczny i mieszkaniowy, post-pandemiczną rzeczywistość i próbę znalezienia się w atmosferze przytłoczenia emocjonalnego w ramach rozliczenia z obietnicą amerykańskiego snu. Szukając tego rodzaju przekazów – zarówno tych chwytliwych w prostocie i nieco bardziej złożonych – warto zwrócić też uwagę chociażby na Bobby Sox, Dillema, Coma City, Strange Days Are Here to Stay czy Living in the ‘20s. Pewnie najlepszą rekomendacją będzie fakt, że o każdej z piosenek na płycie można napisać solidny amerykanistyczny czy kulturoznawczy esej interpretacyjny. To tylko dowód na to, że Green Day świetnie odnajduje się w momentach kryzysowych. Tak było w czasach wojen kulturowych lat dziewięćdziesiątych, tak było za prezydentury George W. Busha, tak jest i teraz w czasie emocjonalnego procesowania popandemicznego pogorzeliska społecznego w czasie walki wyborczej przed zbliżającymi się amerykańskimi wyborami prezydenckimi.

Green Day rysuje więc – muzycznie, tekstualnie, a nawet i poprzez znakomitą okładkę – obraz świata, który płonie, a my próbujemy się jakoś w nim znaleźć. Nie chodzi tu o pogodzenie się z rzeczywistością czy o próbę aktywnej walki o nowe, lepsze jutro. W punku nigdy przecież o to nie chodziło. Saviors nie mówi jednak, że jutra nie ma, ale to, że mimo wszystko musimy jakoś nauczyć się w nim funkcjonować i liczyć na ratunek. Nic innego nie pozostało. Wszyscy jesteśmy szaleńcami w tym zwariowanym świecie, a w końcu i tak umrzemy, przepełnieni młodzieńczą naiwnością, myśląc, że coś możemy z tym zrobić. Brzmi to trochę jak wymysły podstarzałych punkowców, którymi panowie z Green Daya oczywiście są. Ale może czasami takich głosów też trzeba i warto posłuchać.

Czytaj dalej

Więcej →