Muzyka

Blindead 23 – „Vanishing”

5 października 2024 3 min czytania Rafał Mrowicki

Po kilku koncertach z materiałem z płyty Niewiosna w obozie Blindead nastała cisza. Po paru latach artystycznego milczenia lider grupy Mateusz “Havoc” Śmierzchalski poinformował, że wraca do grania zbierając nowy skład muzyków, z którymi stworzył Blindead 23 – nowy muzyczny twór, aczkolwiek zachowujący muzyczną łączność ze spuścizną Blindead.

“Havoc” spośród dawnych muzyków Blindead zaprosił do nowego składu Patryka Zwolińskiego – wokalistę, z którym Blindead nagrało swoje najważniejsze płyty i który jest najbardziej ceniony przez fanów. Skład tworzą również perkusista Paweł “Pavulon” Jaroszewicz – człowiek instytucja, gitarzysta Kethy Maciej Janas, brazylijski basista i producent Vinicius Nunes oraz szwedzki gitarzysta Roger Ojersson, który w ostatnich latach współtworzył Katatonię. Na Vanishing z tej szóstki słyszymy jedynie “Havoca”, Zwolińskiego i “Pavulona”. Dlaczego tylko połowę składu? Długogrający album Blindead 23 nagrany w ubiegłym roku w Szwecji pozostaje w rękach producenta realizującego nagrania, a zespół stara się o odzyskanie tych dźwięków. Pozostaje mieć nadzieję, że ekipa “Havoca” szybko swój materiał odzyska i pokaże go fanom.

Ci jednak od dawna czekają na nowe dźwięki i zespół nie chciał ich zawieźć. Mieszkająca w Polsce część zespołu zebrała się w studiu i przygotowała niemal półgodzinny, podzielony na trzy części, utwór wydany na minialbumie pt. Vanishing. Przemijanie.

Jak zapowiadali twórcy, nowa muzyka ma odzwierciedlać najgorszy okres życia lidera zespołu, który zmagał się z kryzysem psychicznym. Vanishing dobrze ukazuje te emocje – są momenty miażdżące i dobijające człowieka, który walczy z depresją i czasami nie jest w stanie wyjść spod jej buta (jak np. w bardzo mocnym otwarciu drugiej części Let Them Speak. Są momenty spokojniejsze, słyszalne choćby w pierwszych minutach zamykającego wydawnictwo Void, gdy depresja cofa się, chowa w remisji lub, gdy człowieka ogarniają pustka i apatia (potem jednak uderza znowu, co słyszymy we wręcz blackmetalowym zamknięciu muzycznej całości). Są też kontrasty, zwłaszcza w początkach otwierającego Haunting, które również czuć, gdy w kryzysie psychicznym depresja przeplata się z manią.

Jeżeli porównywać Vanishing z twórczością dawnego Blindead, to debiutanckiemu wydawnictwu Blindead 23 najbliższej do EPki Impulse oraz płyt Autoscopia/Murder In Phazes i Affliction XXIX II MXMVI. “Havoc” wrócił do dawnej formy twórczej. Patryk Zwoliński chyba jeszcze nie śpiewał aż tak potężnie. “Pavulon” bardzo dobrze współtworzy z nimi główny trzon Blindead 23.

Nie można nie wspomnieć o udziale gości. Partie basu zarejestrował John-Bart van der Wal z holenderskiego Dool. Stephane Azam z francuskiego Crown śpiewa refren w Haunting. Dwa wersy, brzmiące mrocznie, tajemniczo, niczym przejmujący kontrolę głośny szept podświadomości zapowiadający nadejście fali stanów depresyjnych (“Creeps in the back of my skull/They are coming“). Z kolei w Void razem z “Havokiem” cytat Friedricha Nietzschego wykrzykuje “Cezar” z Christ Agony nadając zakończeniu Vanishing blackmetalowego sznytu (w połączeniu z potężną warstwą instrumentalną).

Całości dopełnia mroczny obraz Gabriela Janiona. Wystarczy popatrzeć na niego słuchając Vanishing i od razu widać, że wszystko tu do siebie pasuje. Dużo szarości, bo i dźwięki nie są jednoznacznie czarne i białe. Fani czekający na dźwięki spod szyldu Blindead powinni być usatysfakcjonowani. Nowi słuchacze mają szansę rozpocząć muzyczną podróż pełną emocji. Szkoda tylko, że jej pierwszy etap jest tak krótki.

Czytaj dalej

Więcej →